در شرایط خطیر کنونی، جامعهٔ ایران در برابر یکی از عریان‌ترین اشکال فاشیسم مذهبی ایستاده است.
رژیم اسلامی طی دهه‌ها با سرکوب سازمان‌یافته، حذف دگراندیشان، تبعیض ساختاری و نقض گستردهٔ حقوق انسانی، هرگونه امکان شکل‌گیری ارادهٔ آزاد مردم را هدف قرار داده است.
کارگران، زنان، دانشجویان، معلمان، روشنفکران و ملیت‌ها و اقوام گوناگون ایران، همگی زیر فشار ساختاری قرار دارند که بقای خود را در تفرقه و پراکندگی جامعه می‌بیند.
در چنین مرحله‌ای، پراکندگی نیروهای آزادی‌خواه عملاً به سود رشد فاشیسم و استمرار استبداد عمل می‌کند.
ما در مرحلهٔ گذار تاریخی قرار داریم.
این مرحله، مرحلهٔ رقابت‌های زودهنگام بر سر آینده نیست؛
مرحلهٔ شکل‌دهی به جبهه‌ای گسترده و مسئولانه علیه فاشیسم و رژیم اسلامی حاکم است.
اتحاد، به معنای انکار اختلاف‌ها نیست.
هیچ نیرویی نباید استقلال فکری، سیاسی و سازمانی خود را قربانی کند.
چندصدایی، نشانهٔ بلوغ جامعه است.
اما این چندصدایی باید در افقی مشترک هم‌راستا شود:
نفی کامل هر نوع دیکتاتوری و فاشیسم
پایان دادن به رژیم اسلامی
استقرار نظمی مبتنی بر آزادی، برابری حقوقی و حاکمیت مردم
تضمین حقوق بنیادین انسان و جلوگیری از بازتولید هرگونه استبداد
اتحاد امروز، انتخابی مقطعی یا احساسی نیست؛
ضرورت تاریخی مرحلهٔ انقلاب است.
گذار بدون سازمان‌یافتگی و بدون شکل‌گیری جبهه‌ای متحد، می‌تواند به بازتولید اشکال تازه‌ای از اقتدارگرایی منجر شود.
بر این اساس، ضرورت اتحاد نیروهای آزادی‌خواه، با حفظ استقلال و تنوع دیدگاه‌ها یکی از اصول اولیه پیروزی انقلاب است.
پیروزی در گرو حذف صداها نیست؛
در گرو هم‌راستا کردن صداها در برابر ساختار سرکوب است.
تاریخ، از ما شجاعت وحدت می‌طلبد.
مرگ بر ستمگر چه شاه باشه چه رهبر
در پی فراخوان گردهمایی شنبه۲۸فوریه ۲۰۲۶ – لندن
پنجشنبه ۲۶ فوریه ۲۰۲۶ – لندن
ناصر کمالی
دیدگاهتان را بنویسید