روز اول ماه مه؛ فریاد رهایی، طنین داس، چکش و ستاره!
در نخستین روز ماه مه، ما به خیابان‌ها نمی‌آییم فقط برای یادآوری گذشته‌ای پر از رنج و مقاومت. ما می‌آییم چون امروز، بیش از همیشه، جهان به صدای کارگر نیاز دارد؛ صدایی که در زیر خاکستر جنگ‌ها و سودآوری صنایع مرگ، هنوز گرم است، هنوز زنده است، هنوز قادر به ساختن جهانی دیگر است.
در جهانی که بار دیگر چکمه‌های فاشیسم بر سنگفرش‌های اروپا سنگینی می‌کند و دستان ناپیدای سرمایه‌داری، آتش جنگ را به جان خلق‌ها می‌اندازند، طبقه کارگر، بی‌دفاع‌ترین و در عین‌حال نیرومندترین نیروی تاریخ، بار دیگر به میدان فراخوانده می‌شود.
راست افراطی می‌کوشد از خلأ احزاب کارگری و مترقی، از پراکندگی نیروهای مردمی، از گسست سازمان‌یافتگی، بهره برده و رویای خود را از سلطه، ستم و حذف تحقق بخشد. اما ما، فرزندان اول ماه مه، با میراثی از خون، عرق و اندیشه، آمده‌ایم تا بگوییم:
نه! فاشیسم هرگز!
نه! جنگِ سرمایه برای سودِ بیشتر!
آری! به جهانی عادلانه، برابر، و آزاد!
سفره‌ی کارگران، زیر بار تورم و تحریم و جنگ، خالی‌تر می‌شود، در حالی که ثروت جهان در جیب کمپانی‌های تسلیحاتی تلنبار می‌شود. اما هنوز قلب‌های ما، با تپش عدالت، می‌زند. هنوز می‌توان بر خاک سوخته، دانه‌ی امید کاشت.
هنوز می‌توان جهانی را تصور کرد که در آن کار، کرامت دارد؛ زن و مرد، رنگین‌پوست و سفید، مهاجر و بومی، همگی برابرند؛ جهانی بدون ارباب، بدون مرزهای نفرت، بدون چکمه‌های خون‌بار.
در این روز تاریخی، برمی‌خیزیم، فریاد می‌زنیم، دست در دست یکدیگر می‌نهیم.
تا آینده را از آنِ خود کنیم.
تا نشان دهیم که قدرت، نه در زر و زور، که در دستان پینه‌بسته‌ی کارگران، در ذهن‌های بیدار، در دل‌های بی‌پرواست.
یاد همه‌ی جان‌باختگان راه آزادی و برابری، به‌ویژه کارگران و قربانیان فاجعه بندرعباس، گرامی باد.
زنده باد اول ماه مه،
زنده باد طبقه کارگر،
پیش به‌سوی جهانی آزاد، برابر، و دموکراتیک!
ناصر کمالی
۲۹ آوریل ۲۰۲۶